Να κοιμηθώ νωρίς. Να δω όνειρα. Να δω εφιάλτες. Να δω πράγματα που δεν τα βάζει ανθρώπου νους. Ίσως να δω και την Ειρήνη μου να απλώνει το χέρι της και να πιάνει το δικό μου, για να περπατήσουμε μαζί. Όπως πριν πολλά χρόνια. Πάλι στον ύπνο. Ποτέ στον ξύπνιο.