Συλλογή έργων (μυθιστόρημα, διήγημα, θέατρο, ποίηση) του αρχαίου συγγραφέα

Κάθε βράδυ που ξαπλώνει το πιστεύει



Όλη τη μέρα είναι αφηρημένος και σιωπηλός σα συνωμότης. Πλέκει στο μυαλό του την απόδραση: το βράδυ, σαν κοιμηθεί, να φύγει για πάντα μέσα στο όνειρο, αφήνοντας το πρωί το σώμα στο κρεβάτι χωρίς αυτόν, σαν  ναυαγισμένο κουφάρι πλοίου. 
Κάθε βράδυ που ξαπλώνει το πιστεύει. 
Το πρωί σηκώνεται απ’ το κρεβάτι ήρεμος, ντύνεται αργά, τρώει πρωινό και πηγαίνει στο γραφείο.

Πρακτικό συνεδρίασης



Κατόπιν σύντομης διαλογικής συζήτησης αποφασίσαμε πως ήταν η κατάλληλη στιγμή να διαπράξουμε τον φόνο. Μη υπάρχοντος άλλου θέματος, λύσαμε τη συνεδρίαση και μπήκαμε στο μικρό, κλεμμένο αυτοκίνητο. Νιώσαμε τα όπλα να πιέζουν τη σάρκα καθώς στριμωχτήκαμε στα καθίσματα. 

Ο συνέταιρός μου, στη θέση του οδηγού, έκανε πίσω και μετά μπροστά, τόσο μπροστά, τόσο αδέξια μπροστά, που βουτήξαμε στο απέραντο κενό. 

Αν τα δευτερόλεπτα δε μετρούσαν αντίστροφα για τη συντριβή μας, σίγουρα θα είχαμε βάλει τα γέλια, οι ανόητοι, να σχεδιάζουμε μήνες τη δουλειά και να πέφτουμε στον λάκκο που σκάψαμε οι ίδιοι, μόλις στο πρώτο μας βήμα.   

Και σίγουρα θα είχαμε συντριβεί –νιώθαμε την πίεση της ολοένα αυξανόμενης ταχύτητας πτώσης να τρελαίνει τα κεφάλια μας- αν δεν ήξερα τόσο καλά μαθηματικά και δεν υπολόγιζα με ακρίβεια τη στιγμή εκτίναξής μας από το αυτοκίνητο, λίγο πριν το λιώσιμό του στα βράχια, και βασικά… αν όλα αυτά δεν ήταν ένας ακόμη γαμημένος εφιάλτης, εφιάλτης πραγματικός, υπαρκτός όσο κάθε τι υπαρκτό, κι άρα… πέσαμε στον γκρεμό και παραλίγο να τσακιστούμε, και θα πέσουμε πάλι, και πάλι, και σίγουρα, κάποια απ’ τις επόμενες φορές δε θα τη γλυτώσουμε…

Σκέφτομαι τον θάνατο



Σκέφτομαι τον θάνατο σαν την παιδική καλύβα μου από καλάμια, καλοκαίρι στο νησί, που με έκρυβε απ’ τη ζωή κι απ’ τα μελλούμενα.